d(b)n 6 XI 2014

***

uit:

Ze hebben kaartjes voor het ballet maar zijn eigenlijk doodmoe

***

Er moet een tussenvorm bestaan tussen mijn "poëzie" en  het "proza"  dat ik doorgaans na een regel of tien reeds langdradig begin te vinden.

Laatst vond ik in de kringloop: antropologie & 100 andere verhalen in 101 woorden van Dan Rhodes (vassalucci - 2000) Misschien dat ik daar iets mee zou kunnnen; ultra korte verhalen over de liefde. Maar tja, daar ben ik zelf ook snel over uitgeluld.

Moet je met de dood proberen dacht ik nog. Moet je met de dood proberen.

***

Droomde vannacht, dat ik met een stofzuiger over het strooiveld liep. Alsof ik precies wist waar ik zijn moest & creërde zo de meest vage figuren in het gras.

Iets van de vorige eeuw, iets van nu, het deerde niet. Zolang de zak maar vol kwam. Thuis klopte ik hem wel uit.

Voor mijn golem had ik geen rivierklei nodig. Het was enkel een kwestie van elke kier dicht te houden,  geen deur meer open.

Wat zouden ze opkijken, als ze me vonden.

***

Het was mij ten strengste verboden alleen het bos in te gaan.

Er bestond immers de kans dat iemand me op zou wachten, hangend aan een tak maar nog niet dood & dat die me dan zou vertellen hoe de wereld werkelijk in elkaar stak, dat alle moeite uiteindelijk voor niets zou zijn & dat er in de boom nog voldoende takken waren.

Waarschijnlijk had ik hoogstens naar de knoop gekeken & bedacht welke kleur de badge had die daar bijhoorde & hoe die zou staan op mijn uniform. 

Maar ja, je ouders teleur stellen is natuurlijk ook weer zo wat.

***

met dank aan de kringloop:

weer eens wat anders dan verstopt in het "colofon"

***

d(b)n 5 XI 2014

***

vergeef me vader
maar het regent

***

Bij de ingang van kamp Büchenwald ontwaarde ik ooit een dame die voor de gelegenheid een legging met tijgerprint had aangetrokken. 

Omstanders spraken er schande van.

Daarentegen, trapte ze niet veel later wel netjes haar peuk uit voor ze het crematorium betrad.

***

5 november 1930

Wanneer Sinclair Lewis op 5 november 1930 een telefoontje krijgt van een Zweedse journalist die hem meedeelt dat hij de Nobelprijs voor literatuur heeft gewonnen (als eerste Amerikaan), denkt hij met een grappenmaker te maken te hebben, en begint meteen de man zijn accent te imiteren.

***

god bleef stellig ontkennen
ooit ook maar in de buurt
van die berg te zijn geweest

***

met dank aan de kringloop:

Eén van mijn favoriete omwegen liep langs het St Willibrord te Heiloo, alwaar ik steevast werd aangemoedigd door één en dezelfde persoon, die dan uit volle borst de naam van Zoetemelk scandeerde & met me mee rende zolang het hek dat toeliet.

Weer of geen weer. Seizoen of geen seizoen. Op het fietspad liggen altijd blaadjes.

 

anekdotes en weetfeitjes - u kunt mij er ten allen tijde voor wakker maken - met andere woorden kan ik dus moeilijk weerstand bieden tegen boekwerkjes als het bovenstaande

 

louter uit utopische overwegingen - een grachtenpand vol met boeken a la büch - en u vraagt mij hoe mijn hemel eruitziet

al was het enkel om de foto's  van bart huges met zijn handboortje

maar sommige dingen spreken voor zich

***

d(b)n 4 XI 2014

 

© T.Bunimovich

 

waiting for godot - the reunion
 
***

4 november 1918
 
War-poet Wilfred Edward Salter Owen sneuvelde op 4 november 1918 tijdens een actie bij het Sambre-Oise kanaal.
 
Daags na zijn dood werd zijn bevordering tot luitenant bekrachtigd. Zijn moeder ontving het bericht van zijn dood op 11 november 1918, terwijl de kerkklokken luidden om het einde van de oorlog te vieren.

DULCE ET DECORUM EST

 

Bent double, like old beggars under sacks,

Knock-kneed, coughing like hags, we cursed through sludge,

Till on the haunting flares we turned our backs,

And towards our distant rest began to trudge.

Men marched asleep. Many had lost their boots,

But limped on, blood-shod. All went lame; all blind;

Drunk with fatigue; deaf even to the hoots

Of gas-shells dropping softly behind.

 

Gas! GAS! Quick, boys!—An ecstasy of fumbling

Fitting the clumsy helmets just in time,

But someone still was yelling out and stumbling

And flound’ring like a man in fire or lime.—

Dim through the misty panes and thick green light,

As under a green sea, I saw him drowning.

In all my dreams before my helpless sight,

He plunges at me, guttering, choking, drowning.

If in some smothering dreams, you too could pace

Behind the wagon that we flung him in,

And watch the white eyes writhing in his face,

His hanging face, like a devil’s sick of sin;

If you could hear, at every jolt, the blood

Come gargling from the froth-corrupted lungs,

Obscene as cancer, bitter as the cud

Of vile, incurable sores on innocent tongues,—

My friend, you would not tell with such high zest

To children ardent for some desperate glory,

The old Lie: Dulce et decorum est

Pro patria mori.

 

waarschijnlijk geschreven tussen 8 oktober 1917 en maart 1918. 

 

 

ANTHEM FOR DOOMED YOUTH

What passing-bells for these who die as cattle?

      — Only the monstrous anger of the guns.

      Only the stuttering rifles' rapid rattle

Can patter out their hasty orisons.

No mockeries now for them; no prayers nor bells; 

      Nor any voice of mourning save the choirs,—

The shrill, demented choirs of wailing shells;

      And bugles calling for them from sad shires.

What candles may be held to speed them all?

      Not in the hands of boys, but in their eyes

Shall shine the holy glimmers of goodbyes.

      The pallor of girls' brows shall be their pall;

Their flowers the tenderness of patient minds,

And each slow dusk a drawing-down of blinds.

 

***

vader werd in zijn jeugd
meerdere malen getroffen
door het geloof

door het betoverende polderlandschap

waarin hij opgroeide

door kiezelstenen wanneer hij langs

de katholieke school fietste

door kinderverlamming

al heb ik polio toch altijd

een mooier woord gevonden

waarschijnlijk

omdat dat een stuk
exotischer klonk

vader

wadend door rijstvelden

viel het ook minder op

***

d(b)n 3 XI 2014

***

ze liet me de envelop zien – waarin het briefje zat - dat haar vader ooit uit de trein had geworpen

door een boerenknecht gevonden en voorgelezen tijdens een avond van ons genoegen 

de volgende dag heeft ie het maar teruggelegd

***

3 november 1914 : sterfdag georg trakl

An den Knaben Elis      

Elis, wenn die Amsel im schwarzen Wald ruft,
Dieses ist dein Untergang.
Deine Lippen trinken die Kühle des blauen Felsenquells.
      
Laß, wenn deine Stirne leise blutet
Uralte Legenden
Und dunkle Deutung des Vogelflugs.
      
Du aber gehst mit weichen Schritten in die Nacht,
Die voll purpurner Trauben hängt
Und du regst die Arme schöner im Blau.
      
Ein Dornenbusch tönt,
Wo deine mondenen Augen sind.
O, wie lange bist, Elis, du verstorben.
      
Dein Leib ist eine Hyazinthe,
In die ein Mönch die wächsernen Finger taucht.
Eine schwarze Höhle ist unser Schweigen,
      
Daraus bisweilen ein sanftes Tier tritt
Und langsam die schweren Lider senkt.
Auf deine Schläfen tropft schwarzer Tau,
      
Das letzte Gold verfallener Sterne.

© Georg Trakl (1887-1914)

***

Vanmorgen overvallen door de gedachte dat Attila József & Ödön von Horváth nooit bestaan hebben. Dat Daniil Charms ze verzonnen had.

 

***

d(b)n 2 XI 2014

 

© Philip Jones Griffith

***

2 november 1996 - Eva Cassidy



je zou haar een cover-artiest kunnen noemen - maar mensen wat een stem, wat een bezieling, wat een groot vermogen om zich nummers eigen te maken zonder ze geweld aan te doen -  of het nou rock, jazz, folk, blues of gospel betreft -  maar dat is mijn bescheiden mening - ach ontdek het zelf maar - als dat tenminste nog nodig is



***
Lieve buurman,

Dat we met rode besjes op het schilderij in uw woonkamer hebben geschoten , u weet wel, dat landschapje boven de bank, met die pissende stier, had niets met smaak te maken.

***

De eerste dag in het kippenhuis zat erop.

Onder de douche inspecteerde ik mijn benen, en stuitte op de ene na de andere blauwe plek. Voornamelijk rond de kuiten, maar ook mijn armen en bovenbenen bleken niet ongeschonden uit de strijd te zijn gekomen.

Ik had er in het begin, om humane redenen nog voor gekozen om de stok, waar je gebruikelijk de op de grond belandde eieren mee opraapte, niet meteen tegen de in aanval schietende hanen te gebruiken. Maar ik was me op dat moment nog niet bewust van het kortstondige geheugen van dit pluimvee. Volgens deskundigen een seconde of vijf, maar dit kan en mag weerlegt worden. De dag werd in ieder geval afgesloten met een niet onaardig slaggemiddelde.

De hanen en hun harem (wiers samenstelling overigens elke dag veranderde) moesten het dus niet van hun geheugen hebben. Alles werd hen volledig door instincten ingegeven. Of het nu ging om het  stug bevruchten en produceren van eieren of om  het elimineren van de zwakste schakels.

Bij verwondingen diende je een kip dan ook rigoureus de nek om te draaien. Om groter leed te voorkomen, zo meldde het handboek.

Wanneer je dat om welke ethische reden dan ook niet zou doen, zou je jezelf later bij het oprapen van diezelfde kip, nog lelijk kunnen vertillen, aangezien het dier dan ineens een stuk lichter zou blijken dan je van tevoren had ingeschat.

Door goed bedoelde instincten mishandeld & leeg gevreten. Het deed me ineens aan oorlog denken. Zo grondig, zo af.

***

d(b)n 1 XI 2014

 

© George Bellows

"Jij moet nodig zeggen dat je niks aan het boksen hebt overgehouden, moet je die neus zien, kelere"  © Armando

***

Staat op 15 november a.s. in de houtzaagmolen te utrecht met prozafragmenten, die overigens nog wel grotendeels geschreven moeten worden .


***

Had ik trouwens al gezegd dat kippen een buitengewoon kort geheugen hebben.

***

met dank aan de kringloop:

In het spoor van arthur rimbaud.

***

nieuwe serivce in de kringloop

vindt u het goed
als ik mijn zojuist
aangeschafte boeken
zelf in het tasje doe?

hoezo?

nou u propt een beetje

***

Vader werd in zijn jeugd meerdere malen getroffen door het geloof;  door het betoverende polderlandschap waarin hij opgroeide, door kiezelstenen wanneer hij langs de katholieke school fietste, door kinderverlamming.

 

Al heb ik polio toch altijd een mooier woord gevonden. Waarschijnlijk omdat dat een stuk exotischer klonk. Vader wadend door rijstvelden.

Viel het ook minder op.

***

d(b)n 31 X 2014

 

© Fransesco Tortorella

aan de proza

***

Bij verwondingen diende je een kip rigoureus de nek om te draaien. Om groter leed te voorkomen, zo meldde het handboek.

Wanneer je dat om welke ethische reden dan ook niet zou doen, zou je jezelf later bij het oprapen van diezelfde kip, nog lelijk kunnen vertillen, aangezien het dier dan ineens een stuk lichter zou blijken dan je van tevoren had ingeschat.

Door goed bedoelde instincten mishandeld & leeg gevreten. Het deed me ineens aan de oorlog denken. Zo grondig, zo af.

 

***

met dank aan de kringloop:

Al was het alleen maar om erachter te komen hoe dat nou precies zat, met die tante.

***

& weer een titel die van het lijstje geschrapt

ps. is op youtube nog een interessante documentaire over te vinden

***

d(b)n 30 X 2014

 

© Bert Hardy

***

Mijn hele leven ben ik al gefascineerd door begraafplaatsen, maar als het dan eindelijk zover is laat ik me cremeren.

Het is allemaal angst.

***

"Ik laat me niet cremeren,  je weet het maar nooit."   © Ed Hoornik

 

***

 

 

 

Besefte me vandaag tijdens het doorbladeren van Querido's letterkundige reisgids van Nederland (2e druk 1983) ineens,  dat ik jarenlang, op weg naar school &  in volledige onwetendheid verkerend, langs het geboortehuis van Herman Gorter ben gefietst.

 

***

 

daar

lig ik dan

 

met al

mijn witregels

 

***

 

ik ben dan als dichter misschien een belabberde notulist - maar dat wat niet gezegd werd - dat

 

***

 

een idee in de categorie visuele poëzie (voor jan arends)

foto van verstrooiveld te westgaarde met als onderschrift:

 

verspreide (& nagelaten) gedichten

 

***

 

met dank aan de kringloop:

 

 

Boeken die ook maar iets met de schaatssport te maken hebben  & in goede staat verkeren kan ik gewoonweg niet laten liggen. Terwijl ik zelf pas op mijn veertiende leerde schaatsen om mijn ijzers nog geen twee winters later weer aan de wilgen te kunnen hangen. Ik was een binnenkind - met schema's op schoot.
 

 

Het toernooi waar twee van de grootste atleten die ooit op deze aardkloot hebben rondgelopen elkaar op symbolische wijze aflosten : Paavo Nurmi & Emil Zatopek. 

 

***

als kind had ik een lichte evenwichtsstoornis & ergens ben ik daar nooit overheen gegroeid - het is zich enkel op een andere manier gaan openbaren

***

d(b)n 29 X 2014

 

© Arthur Tress

 

***

florentius mertens (1830-1857) was azijnbrouwer van beroep

***

met dank aan de kringloop

als aanvulling op

***

de dichter gabriel leonardus van oosten van staveren (1810-1836) was de eerste (in zijn tak van de familie in ieder geval) die deze specifieke naam zou dragen - van oosten naar zijn moeder – van staveren naar zijn vader – waar zijn zusters en broers het gewoon bij de achternaam van staveren hielden - ik vind dat mooi

 

was getekend jürgen niels mechielsen smit

***

uit:

ik wil een kind dat niet kan praten
de was van de lijn trekt
zich verstopt in het keukenkastje
als de kinderbescherming aanbelt

een kind dat weet hoe de verhoudingen liggen

***

tegen de wind in
kom je ook thuis

***

d(b)n 28 X 2014

 

© Jan de Maesschalck

***

In de kelder, waar de hoofden van papier-maché & andere nijverheidsproducten lagen, waar het lichtknopje zich boven aan de trap bij de deur bevond, waar je door een rooster de geluiden van het speelkwartier op kon vangen, waarna het licht vanzelf weer aan, de deur weer open.

Maar er waren ook mindere momenten.

***
 

bedacht me net dat ik van nicolaas beets mogelijk niet veel meer gelezen heb dan een voorwoord in de nagelaten gedichten van albertine kehrer (1826-1852) & zijn uitgebreide reactie op een nogal negatief uitgevallen recensie door potgieter op eerder genoemde bundel

meester weet uw plaats

***

uit:

 

 

"Het ergste zijn de stoelen die nog warm zijn."

***

ze had een naam als rijstpapier

***

dat de uitdrukking "ik ben (heb het) crimineel druk" niet meer helemaal van deze tijd is  - prima - maar dat je het  dan vervolgens in de jeugdbrieven van p a de genestet (1829-1861) aantreft - tja

***

met de andere vissen heb ik eigenlijk nooit een band gehad

***

d(b)n 27 X 2014

Vandaag zou hij honderd zijn geworden. Je moet er ergens niet aan denken.

***

***

Het had al weken niet meer geregend op de begraafplaats & de grond droeg de rimpels die vader nooit gestaan hadden.
 

***

met dank aan de kringloop

in verband met hans van sweeden & alles wat daar omheen zwierf

schrijver die ik alleen ken van zijn poëzie - aanleiding genoeg om ook eens zijn proza te proeven

een boek dat ooit op mijn leeslijst prijkte - noem het een voorliefde voor dunne boeken

het gesigneerde exemplaar dat ik bezat - is in de periode dat ik daar nog aan deed uitgeleend

***

las korte levensgeschiedenis van den hoogleraar pieter nieuwland - een lees- en schoolboek voor den nederlandschen jeugd door j a oostkamp uit 1819 - in negentien lessen en drie zamenspraken

geheel onbedoeld, maar ik heb in tijden niet zo'n vermakelijk boek gelezen

***

na het overlijden van een dichter zouden er weer bundels vol met zogenaamde lijkzangen de wereld in geslingerd moeten worden - een in vergetelheid geraakte traditie

***

d(b)n 26 X 2014

 

© Pejac

 

***

d(b)n 25 X 2014

 

© bjorn griesdach

***

d(b)n 24 X 2014

 

© Lua Ocana

***

dit verhaal is niet autobiografisch
het bestaat louter uit herinneringen

***

doodgaan is proza
sterven poëzie

***

ik heb niet zoveel met verhuizen zei ik
& dat het dan even stil bleef
                                         aan de andere kant van de lijn

maar uw moeder

***

er zijn bloemlezingen
waarin je nog leeft

***

tussen de regels waait het al

***

de film
die je nooit af mocht kijken

de nachtmerries
die je dan zelf maar verzon

***

d(b)n 23 X 2014

ze komen uit een redelijk lange lijst - maar deze twee heren had ik absoluut een keer live willen zien

***

met dank aan Komrij - de nederlandse kinderpoëzie in 1000 en enige gedichten : martinus nieuwenhuyzen (1759-1793)

d(b)n 22 X 2014

kocht bij mijn plaatselijke tabaksboer bovenstaande special van thematijdschrift over kaiser wilhelm's ballingschap te doorn - die ik met veel plezier gelezen heb - enkel jammer dat de ballingschap van diens zoon op wieringen - toen nog een eiland - buiten beschouwing is gelaten, maar misschien een interessant onderwerp voor een volgend nummer

***

stuitte vandaag in een nieuwsbrief van het herinneringscentrum te theresienstadt uit 2007 (die mijn ouders voor me hadden meegebracht) op een jongestorven dichter die mij nog niet bekend was - enig speurwerk leverde onder andere onderstaand gedicht op:
 

Rememberance

In that grey house, an old woman
Suffered on her bed. No one knew her.
And as she shrivelled away, with God her only succour...
She secretly hugged something to her.

A kind of cardboard box, and when she dies
The ghetto will be her only heir.
And how she cried, that helpless woman.
She wanted to live to see her children one time more.

She did not want to die;
She wrung her hands (or clung to her faded souvenir)
Then in the night, dry for lack of water, died.
I was upset for fully half a day.

When they came for her things in the morning -
Such a beautiful balmy day -
All they found was four simple flowers
And a picture of her son clapsed
Tightly in her twisted, stiffened hands.
They took it from her, clumsily, roughly,
And tore it up.

I look at her.
I learned nothing more. But I believe -
I hope,
That mother and son were burned together

© Hanus Hachenburg (1929 Praag - 1943 Auschwitz) (14)

***

will wemerman – mooie beelden door mat glas

***

las de verlosser en enkele andere gedichten van jl nierstrasz - 2e druk 1836 & kwam op de naamlijst der inteekenaren een krankbezoeker tegen

 

*** 

d(b)n 21 X 2014

 

"mensch, wat hebben wij gelachen"

***

wat starkie was voor rimbaud was nijland voor bellamy

zojuist het eerste deel van haar standaardwerk uit 1917 uit de printer laten rollen – een mogelijke onhebbelijkheid – maar ik moet tekst gewoon in de hand kunnen houden – & ergens lezen losse vellen zelfs nog beter dan een boek

 

het meest fascinerende aan dit monnikenwerk vind ik misschien nog wel - dat we op veel punten niet veel anders kunnen dan haar op haar woord te geloven, aangezien een groot deel van het bellamy archief de oorlog niet overleefde - jammer dat ze dat niet voorzien heeft - of
 

***

 

ebola te yellowstone

 

wolven

veranderen

 

de loop

van een rivier

 

***