d(b)n 7 X 2018

 

In verband met de aanhoudende onrust, vanmiddag maar eens een paar uurtjes aan de wandel geweest, want daar knap je namelijk zo enorm van op. Meteen even van de gelegenheid gebruik gemaakt wat foto's te schieten. Noem het een interpretatie.

***

Wanneer ik in de kringloop of op een rommelmarkt oude foto’s tegenkom, is het toch altijd weer lastig om me te bedwingen. Hoewel je er op het eerste gezicht niet zo veel mee kunt, aangezien er meestal geen namen of andere herleidbare informatie op de achterkant staat, gaat zo’n persoon op een gegeven moment toch leven, heb je hem of haar voor je het goed en wel in de gaten hebt reeds een naam gegeven. Zoals de hierboven afgebeelde Fransiscus Paardekoper. Zijn levensloop is echter weer geheel afhankelijk van mijn gemoedstoestand.

***

uit: enkele genealogische sprokkelingen

er waren geuren
die me aan mijn grootouders doen denken

 

alsof je de deurklink nog in handen

de geur reeds door het openstaande keukenraam

je vindt een potje buisman in de supermarkt

& durft het niet los te draaien

***

de meeste van mijn herinneringen zijn juist van hun kleuren ontdaan

***

d(b)n 6 X 2018

 

from the asemic notebooks

***

In antibiotische toestand de plaatselijke boekhandel & kringloop bezocht & kocht :

 

De lieve vrede (1990) had ik qua tekst al reeds in mijn bezit als onderdeel van het in 2004 uitgegeven De pap der tijden - maar zo'n eerste drukje kan nooit geen kwaad.

& enkele zaterdagskranten, die me er altijd weer toe verleiden mijn boekenwenslijstje nog verder uit te breiden. Een verleiding waar overigens niet tegen op te kopen is.

***

 

mini column: banksy

 

het grootste deel van mijn werk
mag gratis door de shredder

maar daar hoor je nooit iemand over

*** 

***

Je kunt met kookwekkers aan de gang gaan, om er voor te zorgen dat je niet te lang op bepaalde sites rond blijft dolen. Je kunt jezelf er toe zetten dagelijks een stukje op je blog te schrijven. Dagelijks een column, een stukje proza, een gedicht. Je kunt een poging wagen je boekenkamer op te ruimen en vervolgens verdwalen in elk boek dat je in handen neemt om het vervolgens weer terug te leggen, want er komt een moment dat je het misschien toch etc. Je kunt tien afleveringen van blik op de weg terugkijken, aangezien je nauwelijks een andere manier kunt bedenken jezelf nog verder van je eigen werkelijkheid te verwijderen. Al moet gezegd worden dat ik toch steeds meer dichters lees die aan het lessen zijn, of het in ieder geval overwegen. Ik moet er in ieder geval niet aan denken, maar dat geldt tegenwoordig voor wel meer dingen.

 

***

d(b)n 5 X 2018

 

from the asemic notebooks

***

Bij het vullen van de koffiebus het schepje onderin laten zitten, terwijl ik vanuit mijn ooghoek een muis vanachter het aanrechtblok vandaan zag schieten. Ik ben me er terdege van bewust dat ie naar alle waarschijnlijkheid gewoon op doorreis is, dat krijg je nu eenmaal wanneer je recht boven een containerruimte woont, maar toch. Er zijn dagen die beter beginnen.

Blijk daarnaast al enige tijd één of andere bacterie bij me te dragen, wat ook al niet echt bevorderlijk is – dus meteen aan de antibiotica. Nog even & ik onthoud de naam van mijn dokter.

De rest van de dag leek verdacht veel op gisteren.

 

***

 

Met een beetje geluk komt hier vanavond nog een gedicht te staan, of in ieder geval iets wat daar in deze onvoorspelbare tijden voor door mag gaan.

 

***

d(b)n 4 X 2018

 

© Philip Jones Griffiths

Was vanavond in verband met een te schrijven gedicht, op zoek naar een foto van een Amerikaanse soldaat te Vietnam met the thousand yard stare in zijn ogen, toen ik ineens aan bovenstaande foto van Philip Jones Griffith moest denken, die misschien zelfs nog wel sprekender en schrijnender is of misschien juist meer aan de verbeelding over laat.

Je zou kunnen stellen dat dit niets met mijn dag, mijn leven te maken heeft.

Je zou kunnen stellen dat alles wat ik schrijf of plaats autobiografisch is.

***

d(b)n 3 X 2018

 Dromen zijn niet veel meer dan verhaaltjes voor het opstaan.

Je kunt zonder het je te herinneren je wekker uitdrukken, verschrikt en te laat wakker schieten, om vervolgens de gehele dag het gevoel te hebben achter jezelf aan te rennen.

Vanmorgen was het weer eens zover, en ik kan niet zeggen mezelf ondertussen al in te hebben gehaald. Na het werk nog wel de kringloop bezocht maar met lege handen weer naar buiten.

 

Sindsdien wat doelloos naar het beeldscherm zitten staren, aan gedichten gedacht, maar niets tastbaars, een mens droomt zich wat af, ook overdag.

 

***

d(b)n 2 X 2018

Er staan ondertussen duizenden foto's op mijn harde schijf die me om de meest uiteen lopende redenen mateloos weten te fascineren.

Neem bovenstaande foto van Vivian Maier, waar ik overigens altijd weer de stem van Frans Bromet bij hoor, waar een heel leven aan vast lijkt te zitten. Een wereldgeschiedenis op enkele vierkante meters.

Ik ben haar mevrouw Grossmann gaan noemen. Heb haar als jonge vrouw te Ellis Island van de boot zien komen, de brieven gelezen die ze aan haar familie schreef, wat ze heimelijk verzweeg, de redenen waarom ze zo wantrouwend, zo achterdochtig in het leven stond & kinderloos bleef, hoe haar katten heette.

Ik zal er dagelijks één of meerdere voorbij laten komen. Met of zonder interpretatie, met of zonder ruis.

***

d(b)n 1 X 2018

 

***

uit: enkele genealogische sprokkelingen

er was levien van levien van levien die twee dochters kreeg

---

er was het achterneefje dat verder niets met het hindoeïsme had

---

er was de oudoom die ieder jaar rond dezelfde tijd
te ameland de zee in liep - maar nimmer ver genoeg

het had iets met de liefde van doen
met de grote krabbentrek on Christmas Island

***

de onrust is zichzelf niet meer

 
***

Voor aanvang van mijn intakegesprek met de psycholoog, het moest er maar (weer) eens van komen, in de plaatselijke kringloopwinkel een viertal boekjes over evenzovele architecten aangeschaft.

Over één van de vier hebben Simon & Garfunkel overigens ooit een nummer gezongen, maar nu dwaal ik af. Iets wat me wel vaker schijnt te gebeuren.

Na het verstrijken van de reguliere speeltijd was de intake in ieder geval nog niet teneinde.

Bij thuiskomst bleek, dat ik twee van de vier boekjes al had.
 
***

Het lezen beperkt zich op het moment tot gedichten en brokstukken, zoals onderstaand fragment uit het dagboek van Max de Jong d.d. 11 juli 1949:

Getelefoneerd. Schrijfmachinemonteur besteld, komt morgen om twee uur, voor die tijd dus bel maken. 

***

d(b)n 30 IX 2018

 

from the asemic notebooks

***

uit: enkele genealogische sprokkelingen

er was het verre familielid dat jarenlang naast een orgel liep - op een nacht de plank naar zijn woonboot miste & verzoop

er was de neef van mijn grootmoeder die als stoker op de noordzee werkte & in die hoedanigheid de lucht in vloog

er was de grootoudvader die als zuigeling de kruitramp te leiden overleefde - vervolgens zeven kinderen kreeg waarvan er één volwassen werd

er was onweer voorspeld - code rood - maar die dreef over

--

er was de overgrootmoeder

die op de tweede dag van haar vakantie in de oostenrijkse alpen & voor het eerst verwijderd van haar heilige zeeuwse grond

bij het openen van de gordijnen constateerde dat die kloteberg er nog steeds stond

er was het neefje dat zich nergens thuisvoelde

***

d(b)n 29 IX 2018

 

***

roken

is niet veel meer
dan een traag ten uitvoer
gebrachte zelfmoordpoging

hij bleef dat
een geruststellende gedachte vinden

als kind zat ie al graag in rookcoupe's
of rende er met open mond doorheen

© GEESTGROND 2019/2020

***

Vanavond via uitzending gemist naar het WK wielrennen op de weg voor vrouwen zitten kijken. Je zou het opvallend kunnen noemen, dat het me totaal niet uitmaakte de afloop reeds te kennen, dat ik geen moment de aandrang heb gevoeld vooruit te spoelen.

Ik zat aan het computerscherm gekluisterd & had gewoonweg geen tijd er een metafoor in te zien

***

d(b)n 28 IX 2018

 

from the asemic notebooks

***

op de leestafel

***

een laatste groet uit barakstad

terwijl slangen hem niet langer
aan het paradijs deden denken

goot men nog wat astronautenvoer
in zijn strot - twee flesjes voor later

een klop op de borst - het trapportaal
rook naar smetvrees vannacht

door het open raam kroop grauw een kat
& in de verte miauwde een labrador

de rode deur voor eeuwig zwart

(geschreven naar aanleiding van het overlijden van jhm berckmans in 2008 & opgenomen in mijn debuutbundel uit 2012 - alsof we hier over een vorig leven spreken)

***

mezelf toch maar losgekoppeld van het moederschip - niet dat ik ook maar enigszins de illusie koester het langer dan een dag vol te kunnen houden - niet overvallen te worden door het gevoel nu helemaal verloren te zijn voor de letteren - maar soms kan een beetje realisme ook geen kwaad

***

d(b)n 27 IX 2018

 

 

from the asemic notebooks

***

een was gedraaid

de plaatselijke
matsmarkt bezocht

 

vier batterijen
voor de afstandsbediening gekocht

& niets op tv

***

& waar ik leefde zei
bedoelde ik ondergaan

stop

***

uit: enkele genealogische sprokkelingen

er was het psalmenboekje
van mijn grootmoeder

waarin ze
de bidprentjes bewaarde

alsof het herfstbladeren

er niemand meer
achter het orgel zat

***

d(b)n 25 IX 2018

from the asemic notebooks

***

uit: enkele genealogische sprokkelingen


er was de beschilderde asbak
voor moederdag

waar je na een week of drie
weer gewoon doorheen kon kijken

---

er was de achtertuin
met asbestschutting

waarin je je geborgen wist

***

d(b)n 24 IX 2018

 

© Francesca Woodman (1958-1981)

 

***

je kunt je afvragen hoe vaak francesca woodman
uit het raam van haar appartement heeft gekeken

of ze ooit gezien heeft wat ik denk - misschien
was ze spontaan op het idee gekomen

is uitzicht wel het mooiste woord

*** 

d(b)n 23 IX 2018

 

from the asemic notebooks

***

je kunt nachtenlang
langs het spoor

op de elfde
een vriend bezoeken

het uitzicht op polaroid
& meegeven met de wind

***

je kunt in het zwembad
aan oceanen denken

te midden van water
een huis op palen

er zal een deur ontbreken
er zullen wolken zijn

***

d(b)n 22 IX 2018

 

from the asemic notebooks

***

uit: enkele genealogische sprokkelingen

er was mijn grootvader
die wel vond

dat ze heel mooi konden zingen

***

Kijkende naar de duizenden boeken die mij in deze driekamerflat omgeven zou het geen enkel probleem moeten zijn om dagelijks dan wel met enige regelmaat een columnachtig stukje te produceren.

Korte stukjes. Dat dan weer wel.

*** 

d(b)n 21 IX 2018

Bij een foto van Stavros Stamatiou

aan haar schaduw
heeft het nooit gelegen

die speelde

***

Vandaag, mijn cyclus: enkele genealogische sprokkelingen (in een moleskine) teruggebracht tot 49  van de oorspronkelijk 87 fragmenten, waar het er uiteindelijk zo'n 150 zouden moeten worden alvorens ik aan een definitieve schifting begin. Er dient de komende periode dus nog behoorlijk geschreven en geschaafd te worden. 

Verder stelde ik mezelf de vraag of het als onderdeel van mijn tweede bundel of als een op zichzelf staand werk de vergetelheid in zou moeten gaan. Hier voorlopig nog geen antwoord op gekregen.


uit de cyclus:

er was de oudtante
die een hekel aan de winter had 

aan het lopen door de sneeuw - dat geknars
gaat in je hoofd zitten zei ze

er was de ethiopische vluchteling
die zijn eigen oorlog had meegebracht

--

er was de kinderbijbel van mijn vader

***

je kunt een horloge dragen
om huid te voelen - de deur

achter je in het slot laten vallen

zonder ook maar één moment
aan je sleutels te denken

aan de jongen langs de ijsbaan
& niet kunnen zwemmen

***

d(b)n 20 IX 2018

from the asemic notebooks

***

ze hebben de muziektent

naar de rand
van de stad verplaatst

schreef vader
op een ansichtkaart

zoals hij ooit
op de rand van mijn bed

je ogen aan het donker

***

zelfportret

zesenveertig
witregels

in onrustig marmer

***

zoals je ogen aan het donker...

Aangezien de onrust in mijn hoofd, die ik overigens al decennialang ervaar, maar die ik voorheen op één of andere manier altijd wel een plek kon geven, me nu steeds meer begint te benauwen, me steeds meer naar de strot vliegt, speel ik al geruime tijd met de gedachte mezelf los te koppelen van sociale media zoals Facebook.

Enkele dagen geleden daar een eerste stap in gezet, maar tegelijkertijd bevangen door de angst mezelf dan helemaal van de kaart te zullen vegen en onthouden te blijven van veel interessante nieuwtjes en ontwikkelingen uit een wereld(je) waar ik me juist ook weer heel erg thuis voel.
 

Verslavingsgevoeligheid,  een niet al te rooskleurig zelfbeeld en een behoorlijk gebrek aan daadkracht spelen hier natuurlijk ook een rol in. Ik zal dus een andere manier moeten bedenken om er voor te zorgen niet hele dagen op Facebook rond te hangen zonder tot iets constructiefs, iets concreets te komen, maar mezelf wel op de hoogte te kunnen houden. Eindelijk eens concreet werk te kunnen maken van die tweede bundel en alle andere projecten en ideeën die al jaren door mijn hoofd spoken.

 

Noem het een prikkelreductie. Een reductie van zelfopgelegde druk. Een reductie van het aantal uren die ik er doelloos verdoolde.

 

Vandaar dat ik maar besloten heb mijn blog nieuw leven in te blazen en alhier aan het einde van iedere dag - indien er tenminste iets zinvols uit mijn vingers is gekomen –  een verzameling aan gedachten, gedichten, prozabrokken, leesnotities, losse regels etc. te posten.  Noem het een dagboek, noem het wat u wilt. We gaan het meemaken.

Nagekomen mededeling: me op 28 IX 2018 toch maar losgekoppeld van het moederschip & we zien wel waar we uitkomen. Zolang er maar geschreven, getekend etc.
 

KORTDAGNOTITIES: Emile Polak (1889-1915)

In mijn onderzoek naar jonggestorven dichters in Nederlands taalgebied, zijn ook een tweetal personen opgenomen die vanwege hun afstamming de Nederlandse taal mogelijk machtig zijn geweest maar publiceerde in het Frans - één van hen is Emile Polak.

Emile Polak werd geboren op 1 oktober 1889 te brussel als zoon van Edouard Henri Polak (1862 Brussel) & Betsij Pollux (1858 Rotterdam)van wie hij een Franstalige opvoeding genoot.

Emile werkte als muziekrecensent voor het dagblad Le Soir & verschillende andere periodieken & publiceerde geregeld gedichten die bewondering vonden bij collega's als Emile Verhaeren, Karel van de Woestijne & Helene Swarth.

Zijn debuut Les Sentiers Du Silence, verschenen in 1914 te Parijs, werd dan ook lovend ontvangen.

Alle deuren leken voor de jonge dichter open te gaan, maar na een voordracht in den Rotterdamschen Kring (januari 1915) werd hij echter bevangen door roodvonk, waaraan hij enkele weken later op 8 februari 1915 te Rotterdam zou bezwijken.

Zijn tweede bundel Vers la vie, die hij vlak voor zijn overlijden nog had afgerond, verscheen in 1920.