Ruben

of je even
aan de telefoon
wil komen

gewoon
om te vertellen
hoe het was

de laatste woorden
van je vader
zou mooi zijn

& de knipsels
die sturen we wel op

drie keer rond 't einde van de wereld

Open zee



& nu we toch op Texel zijn : Beste Jan



& de hemel liep onder ons huis

writers at work (42)

Louis Ferdinand Celine

writers at work (41)

Hans Fallada

hedenavond - dichters op het einde van de wereld

Coppi & Bartali

zojuist het boek van Curzio Malaparte : Fausto Coppi & Gino Bartali - De twee gezichten van Italie opengeslagen, om op pagina 16 reeds volmaakt tevreden te zijn met deze aankoop. In het voorwoord door Wout Koster wordt de aandacht immers gevestigd op het verhaal achter de foto op het voorplat van eerder beschreven publicatie, welke geschoten werd tijdens de beklimming van de Galibier in 1952



Het in twee kampen verdeelde Italie raakte er maar niet over uitgesproken. Want wie gaf er nu precies de fles aan wie. Beide kampioenen zouden tot aan hun dood volhouden dat de titel van barmhartige samaritaan hen toekwam, maar hoe vaak je ook naar de foto blijft kijken - het blijft een raadsel. Persoonlijk houd ik het op de lezing dat Coppi zijn landgenoot een hart onder de riem steekt. Waarbij ik me enkel kan baseren op a) de hoeveelheid water dat er nog in de fles lijkt te zitten & b) de druppels op de linker broekspijp van Coppi.

Benieuwd naar andere lezingen, blader ik moedeloos voorwaarts

Gironotities - Thijs Roks & de eerste Nederlandse deelname aan de Giro

Thijs Roks werd geboren op 30 november 1930 te Sprundel.

Roks was bij toeval in het wielrennen beland, alleen omdat hij zo vreselijk hard van Sprundel naar zijn school in Breda kon fietsen, werd hem aangeraden een bij een wielervereniging te gaan kijken. ( Dit zou in een ander landschap en een andere tijd net zo goed over Mollema kunnen gaan - die de komende weken Italie doorkruist.)

Van zijn vader kreeg Roks na veel zeuren een roestige racefiets cadeau. Daarmee maakte hij, eerst bij de nieuwelingen en later bij de amateurs, al snel furore. Maar lang duurde zijn status als brodeloos fietser niet, omdat hij geld had aangenomen in de Ronde van Brabant werd hij door de bond als snel gedwongen professional te worden. Roks was toen slechts twintig jaar oud.

In 1951 nam de Belgische ploegleider Lomme Driessens hem in dienst bij Garin. Een jaar later stond Thijs Roks dus aan de start in Milaan. In de eerste etappe van de Giro, naar Bologna, sloegen een paar gevaarlijke klanten op de vlucht. De ploeg van vijfvoudig winnaar Fausto Coppi kon het gat niet dichten, waarna een beroep moest worden gedaan op andere formaties.

Thijs Roks zette zich op kop en dichtte het gat. Omdat hij zo ontzaglijk hard kon fietsen, noemden ze hem de Beer van Sprundel. Deze actie maakte zoveel indruk op Coppi dat die hem een lucratief contract aanbood. Zijn vader verbood de 21-jarige echter naar Italië te verhuizen. Roks zou daar zijn hele leven spijt van hebben gehad.

In 1953 was hij meesterknecht in de Nederlandse ploeg in de Ronde van Frankrijk. Deze ploeg, waar onder andere ook Wim van Est en Wout Wagtmans deel van uitmaakten, won dat jaar het ploegenklassement. Zelf leek Roks in de eerste etappe op weg naar de dagzege en dus de gele trui, maar zijn ontsnapping werd gestuit doordat hij voor een spoorwegovergang moest wachten voor een passerende goederentrein. In het eindklassement van de Ronde eindigde hij op de 29e plek. In 1955 behaalde hij in Valkenburg de Nederlandse titel op de weg. Na zeven jaar profwielrenner te zijn geweest, stapte hij in 1958 over naar de (lagere) klasse van de onafhankelijken.

Na zijn wielercarrière dreef Roks een café in Wernhout. Eind december 2006 werd hij in het ziekenhuis opgenomen na een zware val. Hij overleed enkele weken later op 76-jarige leeftijd.

(bronnen : Wikipedia / artikel B Jungmann - een schouderklopje van Fausto Coppi - Volkskrant 8 mei 2009)

writers at work (40)

Primo Levi

Gironotities - opdat het waaien zal

11.25

de wereld

gaat in waaiers nu

& op de kant

smeekt een verdwaalde colombiaan

om vluchtheuvels

drempels des noods

zelfs 't prikkeldraad

doet denken

---

wordt vervolgd

vandaag in sepia 10 mei 1913

Cornelis Petrus (Kees) Pellenaars (Terheijden, 10 mei 1913 - Breda, 30 januari 1988) was een Nederlands wielrenner en ploegleider. Men noemde hem meestal kortweg: "Den Pel".

Als coureur was hij in 1934 de eerste Nederlander die wereldkampioen op de weg werd. Weliswaar bij de amateurs, maar het was toch uitzonderlijk omdat in die tijd het baanwielrennen in Nederland de boventoon voerde. Twee jaar later werd hij Nederlands kampioen.

Pellenaars was ook een uitstekend baanrenner, die vaak koppelkoersen reed samen met Cor Wals. Tijdens de oorlog reed hij, zoals de meeste coureurs, gewoon wedstrijden. In 1950 maakte een ernstig ongeluk een einde aan zijn actieve carrière: tijdens de Ronde van Duitsland reed hij met 80 kilometer per uur tegen een Amerikaanse legertruck op. Hij raakte zo zwaar gewond dat een Belgische krant al een necrologie afdrukte.

Een jaar later deed voor het eerst een Nederlandse ploeg mee aan de Tour de France, en Kees Pellenaars werd de ploegleider. Het werd een onvergetelijk debuut: Wim van Est veroverde als eerste Nederlander de gele trui en reed daarmee een dag later, tijdens de afdaling van de Col d'Aubisque, in het ravijn.

In de jaren daarna haalden coureurs als Van Est, Gerrit Voorting en Wout Wagtmans de nodige overwinningen. De Tour, en ook Pellenaars, werden in Nederland zeer populair. Toch ondervond hij ook veel tegenstand, want hij was een ondiplomatieke man. In 1956 was hij het middelpunt van een rel, toen hij Van Est niet in de Tour-ploeg opnam. Woedende supporters wilden hem een lesje komen leren, waarop hij een groot bord op de gevel van zijn huis bevestigde: "Hier is 't."

Halverwege de jaren zeventig trok Kees Pellenaars zich uit de wielersport terug. Hij overleed in 1988, 74 jaar oud.

(wikipedia)

wielergedichten (1)

Agostinho

hoe vertaal je
een spreekwoord
naar het Portugees
als er geen paarden zijn
in de Algarve & je het
met een hond moet doen

het zullen jouw zorgen
niet meer zijn Joaquim

maar hoofdbrekens
hadden jullie daar
al een woord voor

writers at work (39)

Dino Buzatti

Gironotities - proloog per waterfiets

Het roze circus is neergestreken in Amsterdam - niets bijzonders zou je bijna zeggen - & dat doe ik dan ook - niets bijzonders. Vooral niet wanneer je je beseft die dag te moeten werken en er zelfs geen televisiebeelden door zullen dringen tot het hongerige wielerbrein.

Maar het zelfbeklag even latend voor wat het is, blijft het natuurlijk een mooie gebeurtenis. Het is na de tour van 1954 dan wel reeds de tweede keer dat er een grote ronde van start gaat in onze hoofdstad & dient men natuurlijk aan te tekenen dat Nederland in zijn geheel sowieso niets te klagen heeft op dat gebied:

1954 : Tourstart te Amsterdam
1973 : Tourstart te Scheveningen
1978 : Tourstart te Leiden
1996 : Tourstart te Den Bosch
2002 : Girostart te Groningen
2009 : Vueltastart te Assen
2010 : Girostart te Amsterdam
2010 : Tourstart te Rotterdam

maar toch, we zijn er bliet miet.

Na de proloog van gisteren, gewonnen door Bradley Wiggins, zal het peloton zich vandaag via een behoorlijke omweg naar Utrecht begeven. Voor het bergklassement is het op zich wel jammer dat er geen uitstapje is gepland naar het kopje van Bloemendaal, maar goed we zullen het met het Amerongse en Zeister bos moeten doen. & het wachten is op een eindsprint.

Hoewel ik er heilig van overtuigd was dat er aan het einde van de 19e eeuw een wielerwedstrijd is gehouden tussen Amsterdam en Utrecht, daar vooralsnog geen gegevens van kunnen vinden.

(wordt vervolgd)

documentaire over de Giro van '74

mooie documentaire in negen delen

writers at work (38)

Frederik van Eeden

uit het schetsboek geklapt

korreltje zand door de ogen van Gerben de Ruiter

Korreltje zand

was het eb of vloed
toen mijn voeten
bloot
het water raakte

& hoe ver
van jou vandaan

vader

hoe ver
kan een verdreven mens
trouwens blijven drijven

hoe ver
kan een mens
zichzelf

& zijn


voor de beschouwing van dit gedicht door Gerben de Ruiter klikt men hier

writers at work (37)

Mark Twain

vandaag in sepia - 4 mei 1852

Alice Pleasance Liddell (4 mei 1852 – 16 november 1934) was de Engelse muze van Lewis Carroll (pseudoniem van Charles Lutwidge Dodgson) bij het bedenken van Alice's Adventures in Wonderland en Through the Looking Glass.

Alice Liddell was de middelste van de drie dochters (Lorina en Edith) van dr. Henry Liddell en Lorina Hanna Reeve. Henry Liddell was de deken van Christ Church, Oxford. Het echtpaar had ook nog een oudere zoon en zou later nog vijf kinderen krijgen, van wie twee zoons jong stierven.

Liddell ontmoette dominee Dodgson, die wiskundedocent was in Oxford, voor het eerst op 25 april 1856. Dodgson was een verwoed amateurfotograaf. Op 3 juni van datzelfde jaar nam hij voor het eerst foto's van Alice en haar zusjes Edith en Lorina. Ondanks het grote leeftijdsverschil ontstond er vriendschap tussen hen. In de zomers maakte het gezelschap vaak boottochtjes.

lees verder te hier

Tijdsgeest

tussen de naturistenblaadjes van opa
vond ik vanmorgen
een ansichtkaart - berlijn

je kunt 't natuurlijk
zwaaien noemen
maar zo synchroon
een heel plein

je vraagt je af
wat er buiten beeld
toch allemaal gebeurd moet zijn

o amor natural - prachtige docufilm over de erotische poezie van Carlos Drummond de Andrade

bekijk de documentaire hier

stars and watercarriers - docufilm over de giro van 1973

bekijk de video hier

writers at work (36)

Martinus Nijhoff

moeder

we zochten slechts een gat om van te varen

donderdag aanstaande (6 mei) wordt de hierboven afgebeelde viermansbundel met werk van onder andere Boris de Jong. Kira Wuck & Martijn Teerlinck gelanceerd in Delicatessen - Sumatrastraat 32 te Amsterdam - aanvang : 20.30

opdat deze bob zonder enig probleem bocht 11 tot en met 13 zal doorstaan