**
de
verdwijnkunstenaar – een leven in fragmenten (a work in progress)
bas jan
ader 1942 – 1975
die het vallen
het grienen tot kunst verhief - die op
zoek naar het miraculeuze in een klein bootje de oceaan op trok - die kort gezegd zijn heil in de overgave
zocht – werd geboren
te
winschoten - in het jaar van mijn ouders
– wanneer je goed keek kon je de dijken zien
een
baby ligt met zijn hoofd op de borst van zijn vader & luistert naar diens rustgevende
ademhaling - diens hartslag die altijd in hem aanwezig zou blijven
stilvallen
is een momentopname zei ze
ik
probeer me voor te stellen hoe het is om binnenkort – laten we zeggen over een
minuut of tien voor een vuurpeloton te moeten verschijnen – ik denk dat ze de
blinddoek het beste weg kunnen laten – van een blinddoek komen tranen
in
1975 was ik drie - misschien dat ik toen de zee al had gezien - maar ik
betwijfel of de horizon me al meer zei -
dan het einde van de straat – waar vader met baard - jezus werd ook drieëndertig - the sea of galilea - de atlantische
oceaan
met
een rondvaartboot door de amsterdamse grachten – maar toen moet ik al ouder
zijn geweest
er
worden daar nog dagelijks fietsen uit het water gehaald & niemand die zich
afvraagt hoe ze er in terecht zijn gekomen – of daar nog foto’s van zijn –
iemand iets op de achterzijde schreef
je
rijd langs een gracht & je stuur wil af – of jij – maar iets weerhoudt –
dat groter is –
voor
nummer s 263 tot 267 staan mensen in de rij – terwijl er niemand thuis is -
terwijl de verbinding steeds weer weg valt – als een man van een stoel – van
een dak – uit een boom – van de fiets – in het water zwemmen vandaag de dag
veel meer vissen dan voorheen
we werpen onze hengels louter nog in het
doorzichtige – in het voorzichtige
op
zoek naar het miraculeuze had hij gezegd – naar golven onder de vier meter - wanneer het stormt
je
zit in een restaurant & leest dat er zeewier op het menu staat
ik
zou een zeilboot op het dak van mijn geboortehuis plaatsen & langzaam naar
beneden laten glijden –ik zou er een
filmpje van maken - getiteld: hier huist een kunstenaar – de dood woont ergens
anders
moeder
vertelde vaak over de bermuda driehoek – al was bermuda eigenlijk van ondergeschikt belang - het zat
hem allemaal in die driehoek – dat ie ook buiten het dorp zou kunnen liggen –
net over de brug & geen zeilboot te bekennen - enkel een vader op een fiets
- het klonk zoveel beter dan sigaretten - dan vuurpeloton
opgeslokt
door het groningse land – zoals het klonk – zoals het hoorde te klinken -
opgeslokt
je
kunt natuurlijk ook de nacht in wandelen – op zoek naar polaroids – de witte randen om je
gedachten de vrije loop – op zoek - from
coast to coast
hoeveel
voedsel past er eigenlijk in zo’n bootje van nauwelijks vier meter - meer dan jezelf - ik zou beginnen met een
been - een mens heeft zijn armen nodig - om de val te breken
er
staan studenten verkleed als matrozen rond een piano in een galerie zeemansliederen te zingen & morgen ga je – deel
twee - van cape cod naar falmouth – fall-mouth
– een man die het weet steekt zijn vinger op
je
word de haven uitgesleept de oceaan op & het doet er niet toe hoeveel
mensen er op de kade hebben gestaan – hoeveel kade er in je hoofd bleef hangen
je
was al eerder op reis geweest – maar daar waren ansichtkaarten van
ze
hebben je nog gezien - zestig mijl uit de kust & wederom nabij de azoren –
de oren – zijn belangrijk op zee – een opduikende orka – een overdonderende
radiostilte – als een tsunami – we kennen de beelden – maar dan alleen
dobberend
op zee - een leeg bootje – of dat wat overbleef
i’m too sad
too tell you
ik
stel me voor dat hij onderweg walvissen
heeft gezien– grotendeels uit het water – zich voorbereidend op de val –
walvissen - waar mijn geboortedorp ooit van bestond - van terugkerende schepen – van één grote traankokerij
mocht
ik ooit aanspoelen duwt u mij dan gerust terug
- dat is namelijk nooit de bedoeling geweest
omgeduwd
door een walvis die voor even adem kwam halen – dat er nooit een storm aan te
pas is gekomen - het voor hetzelfde geld
gelukt was de kust te bereiken
on ireland’s green shore - want kunst spoelt
altijd aan
een
moeder ontwaakt & weet dat ze zich nooit meer rustig om zal kunnen draaien
ze
was wel vaker plots wakker geschoten – maar dat verdween – uiteindelijk of
meteen
je
ziet de beelden voor je – een moeder in ochtendjas – die midden in de nacht –
naar haar bureau loopt & een pen pakt – het gedicht begint niet – het
eindigt
twee
harten klopten samen & één ging er naar zee
misschien
is mislukte kunst wel de mooiste vorm – als een zelfportret in een veel te
ruime jas
**
